आभासी जग मागे टाकून..खोट्या मुखवट्यांच्या माणसांच्या दुनियेला मागे टाकून...
निरभ्र आकाशाखाली चांदण्याच्या नक्काशी बघत पहुडणे...काळ्याच्या असंख्य छटा...
कधी न जाणवणा-या त्यावर करड्या रंगात डोलणारे पाना फांद्यांचे आकार..
एक मंद धुंद तानपुरा रातकिड्यांचा...आणि त्यातच एक वा-याची प्रसन्न तान...
नकळत मन अगदी शांत होउ लागते...विचारांचा गोंगाट मागे पाडतो...
डोळे उघडे तरीही स्थिरावलेले. ..अहंकारमय सोहम चा अखंड चालणारा कोलाहल केव्हाच मागे सरलेला असतो....
कोहम?? ...
आता या क्षणी मी कोणीच नाही.. आहे एक नगण्य ठिपका ज्याचे अस्तित्वच मुळी असून नसल्यासारखे त्या उर्वरीत अगणित ठिपक्यांशिवाय..
काळ्यात काळा होउन सामावणारा.. की करड्या पानाच्या नक्षीत हरवलेला..
की मध्येच लुकलुकणा-या ता-यांच्या लपाछपीत असणारा अस्पष्ट पांढरा...एकरूपता निसर्गाशी... एकतानता त्याच्या तालबद्ध तरिही अनवट संगिताशी जुळलेल्या श्वासाशी...
कोहम??
कोण आहे मी...
मी नाहीच उरलोय आता.. तो तर कधीच उडालाय सावरीच्या अनेकानेक हल्लक रेषांसोबत आसमंती...
तोच हलकेपणा आता रोमारोमात भिनतोय चढत जाणा-या रात्रीसोबत.... आता तरंग अंतरंगीच्या उमटणा-या शांत लहरींचे अन त्यावर अलगद तरंगत निघालोय एका अद्भुत प्रवासाला...
निसर्ग हाच सखा आणि त्याच्या प्रेमाची अनुभूती हीच व्यापून राहतेय आसमंत सारा...
अनेक विखारी विषारी विचारांचा निचरा होतोय ठसठसणा -या अनेक जखमा पळभरात विरून गेल्यात...
शांत अजून शांत होतेय मन....सुखावतेय स्थिरावतेय अन पाझरू लागलेत डोळे नकळत...
किती साहिलेले दु:ख अन वाहिलेले ओझे आज इथेच सोडून दिले...
एक एक करून गळालेले मुखवटे अन त्याना चिकटून सरलेल्या राग द्वेष मोह मद मत्सरादी भावनांची जळमटे दिली भिरकावून...
आता उरलाय तो एक नि:शब्द निरागस निरामय ठिपका असलेलाही अन नसलेलाही त्याच नास्तित्वातील अस्तित्व जपणारा ..
कोहम? कोहम?...
असे म्हणतानाच निर्मितीचा सोहळा अनुभवत अचानक येणारा एक स्पष्ट आवाज
"अहम ब्रह्मास्मी"....
श्री....March 19 2016
निरभ्र आकाशाखाली चांदण्याच्या नक्काशी बघत पहुडणे...काळ्याच्या असंख्य छटा...
कधी न जाणवणा-या त्यावर करड्या रंगात डोलणारे पाना फांद्यांचे आकार..
एक मंद धुंद तानपुरा रातकिड्यांचा...आणि त्यातच एक वा-याची प्रसन्न तान...
नकळत मन अगदी शांत होउ लागते...विचारांचा गोंगाट मागे पाडतो...
डोळे उघडे तरीही स्थिरावलेले. ..अहंकारमय सोहम चा अखंड चालणारा कोलाहल केव्हाच मागे सरलेला असतो....
कोहम?? ...
आता या क्षणी मी कोणीच नाही.. आहे एक नगण्य ठिपका ज्याचे अस्तित्वच मुळी असून नसल्यासारखे त्या उर्वरीत अगणित ठिपक्यांशिवाय..
काळ्यात काळा होउन सामावणारा.. की करड्या पानाच्या नक्षीत हरवलेला..
की मध्येच लुकलुकणा-या ता-यांच्या लपाछपीत असणारा अस्पष्ट पांढरा...एकरूपता निसर्गाशी... एकतानता त्याच्या तालबद्ध तरिही अनवट संगिताशी जुळलेल्या श्वासाशी...
कोहम??
कोण आहे मी...
मी नाहीच उरलोय आता.. तो तर कधीच उडालाय सावरीच्या अनेकानेक हल्लक रेषांसोबत आसमंती...
तोच हलकेपणा आता रोमारोमात भिनतोय चढत जाणा-या रात्रीसोबत.... आता तरंग अंतरंगीच्या उमटणा-या शांत लहरींचे अन त्यावर अलगद तरंगत निघालोय एका अद्भुत प्रवासाला...
निसर्ग हाच सखा आणि त्याच्या प्रेमाची अनुभूती हीच व्यापून राहतेय आसमंत सारा...
अनेक विखारी विषारी विचारांचा निचरा होतोय ठसठसणा -या अनेक जखमा पळभरात विरून गेल्यात...
शांत अजून शांत होतेय मन....सुखावतेय स्थिरावतेय अन पाझरू लागलेत डोळे नकळत...
किती साहिलेले दु:ख अन वाहिलेले ओझे आज इथेच सोडून दिले...
एक एक करून गळालेले मुखवटे अन त्याना चिकटून सरलेल्या राग द्वेष मोह मद मत्सरादी भावनांची जळमटे दिली भिरकावून...
आता उरलाय तो एक नि:शब्द निरागस निरामय ठिपका असलेलाही अन नसलेलाही त्याच नास्तित्वातील अस्तित्व जपणारा ..
कोहम? कोहम?...
असे म्हणतानाच निर्मितीचा सोहळा अनुभवत अचानक येणारा एक स्पष्ट आवाज
"अहम ब्रह्मास्मी"....
श्री....March 19 2016
No comments:
Post a Comment